Gdy nadchodzi okres reprodukcyjny, który ma miejsce w trakcie antarktycznej zimy, pingwiny zaprzestają żerować w morzu i ruszają na wielkie pola lodowe, gdzie odbędą się gody i inne czynności związane z reprodukcją. Pingwiny grupują się wówczas w olbrzymie stada - przeciętnie złożone z 2000 lub 3000 osobników, lecz bywa, że na jednym obszarze jest ich nawet 100 tysięcy! Na miejsce swojego zimowania poruszają się gęsiego, jeden za drugim, albo idąc na tylnych kończynach, kołysząc się przy tym mocno, albo ślizgając się po śniegu i lodzie na brzuchu. Choć poruszają się bardzo powoli, bo zaledwie 1-2 km/h, to są bardzo wytrwałe. W czasie jeden podróży potrafią przejść nawet 100 kilometrów, a zatrzymują się tylko po to, by się przespać - nic nie jedzą. Gdy tylko dotrą do celu swego przeznaczenia zaczynają poszukiwać partnera. Co roku tworzy się nowa para, jest ona jednak wierna sobie przez cały okres reprodukcyjny. Tokowanie ma miejsce jedynie przez miesiąc, bo tylko wówczas pingwiny są w stanie kopulować. Tokowanie u tych ptaków jest bardzo krzykliwe i śpiewne. Głos każdego pingwina nieco różni się od innych - partnerzy zapamiętują brzmienie swych głosów, by dzięki temu odnaleźć się wielotysięcznym ptasim tłumie. Zadziwiające, że potrafią wychwycić dźwięki wydawane przez partnera, gdy obok podobne odgłosy wydaje kilka tysięcy pingwinów.