Gdy samiec wraca na morze, pisklę przejmuje we władanie samica. Karmi je ona zwracanym przez siebie pokarmem, który zdołała zgromadzić w czasie bytowania w morzu. Robi to tak długo, aż powróci samiec z nowym zapasem pożywienia. Wówczas ptaki zamieniają się - to on karmi młode, a samica idzie na morze by znów się najeść. Gdy pisklę ma 30-40 dni jest już w stanie regulować temperaturę swego ciała, a jego upierzenie jest na tyle ciepłe, że może ono opuścić ciepłe miejsce pod fałdą brzuszną jednego z rodziców. Wówczas małe pingwiny pozostają same, a rodzice wyruszają na morze, by się pożywić. Odwiedzają jednak młode regularnie, choć niezbyt często, i karmią je obficie. Rozpoznają je po jego śpiewie, podobnie jak siebie nawzajem. Małe pingwiny, by przetrwać, trzymają się razem. Zbierają się w liczną gromadkę i tulą się do siebie - bywa bowiem, że w okresie ich wzrostu temperatura spada nawet do 50 stopni poniżej zera, a uczucie zimna znacznie wzmacnia lodowaty wicher. Małe pingwiny regularnie zmieniają tych, którzy stoją na zewnątrz gromadki - tak, by żaden ptak zbyt mocno nie przemarzł. Młode pingwiny są w stanie żyć samodzielnie w wieku około 5 miesięcy. Wyruszają wtedy na morze i spędzają w nim cały rok - zdolne do reprodukcji będą, w zależności od swej płci, między 3 a 8 rokiem życia.